In de loop der jaren zijn de Nederlandse eisen en bepalingen in deze aangelegenheid aangepast. Van 1 januari 1985 tot en met 31 maart 2003 gold artikel 4 lid 1 van de Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN) dat eenvoudig stelde: ‘Nederlander wordt de minderjarige vreemdeling die door een Nederlander wordt erkend of gewettigd’.
Vanaf 1 april 2003 geldt conform RWN-artikel 6 dat een door een Nederlander erkend kind kan opteren het Nederlanderschap aan te vragen. Dit artikel is nog steeds van kracht.
Daarnaast stelt een ‘aangescherpte’ versie van RWN-artikel 4 sinds 1 maart 2009 dat kinderen jonger dan 7 jaar die worden erkend door een Nederlander van rechtswege de Nederlandse nationaliteit verkrijgen. Voor kinderen van 7 jaar of ouder geldt artikel 6 maar pas nadat de erkenner zijn biologische vaderschap aantoont door middel van een DNA-test dat aan strenge kwaliteitseisen voldoet.

Smalle definitie
Autoriteiten in de Dominicaanse Republiek hanteren een smalle definitie inzake vaderschap en erkenning: artikels 63 en 66 van de Código para el Sistema de Protección y los Derechos Fundamentales de Niños, Niñas y Adolescentes (Wet Beschermingsstelsel en Grondrechten van Jongeren en Adolescenten) van dat land duiden aan dat alleen de biologische vader een kind kan erkennen.
Echter, een erkenning door een niet-biologische vader kan alleen door de Dominicaanse rechtbank worden vernietigd. Dit prerogatief is zo scherp omkaderd dat buitenlandse entiteiten als de Nederlands-Antilliaanse autoriteiten bij de Dominicaanse rechtbank niet eens een verzoek kunnen indienen tot vernietiging van een erkenning.
De Antilliaanse opstelling in dezen is dat zolang een erkenning wettiging niet is vernietigd, deze rechtsgevolgen heeft waardoor de Antilliaanse overheid de Dominicaanse erkenning in principe overneemt.
Aan de andere kant wordt een Dominicaanse erkenning door de Antillen geweigerd als bijvoorbeeld het kind reeds een juridische vader had op het moment dat hij of zij door een Nederlander werd erkend.

‘Puna en VD’
Wie een Dominicaanse moeder heeft en erkend is door een Nederlandse man die niet zijn of haar biologische vader is, kan een Nederlands paspoort aanvragen. Deze aanvraag zal niet worden afgewezen louter op grond van het feit dat de erkenner/wettiger niet de biologische vader is.
Paspoortaanvragen kunnen overigens op de gebruikelijke weigeringsgronden worden afgewezen zoals omschreven in artikelen 18 tot en met 24 alsook artikelen 28 en 29 van de Paspoortwet. Ook artikelen 9, 34 en 35 van de Paspoortuitvoeringsregeling Nederlandse Antillen en Aruba (Puna) zijn in dit kader van belang. Eén van die weigeringsgronden betreft het niet kunnen overleggen van een geldige geboorteakte.
Wie verder geen paspoort zal krijgen ‘om besluit in rechte’ wordt zo snel mogelijk door de gezaghebber hierover bericht, die hierbij samen met de Vreemdelingendienst (VD) te werk gaat en ook toepasselijke voorzieningen zal treffen voor het verblijf van dezen op Curaçao.